sobota, 7 stycznia 2012

uleganie podszeptom

ulegasz podszeptom
nie są
dobrym doradcą
są
niesprawiedliwe


sugerujesz się oceną innych
to błąd
prawda jest taka:
ty się boisz!
samodzielności
kreatywności
nie znasz dokładnie
i niezaprzeczalnie
czujesz lęk
boisz się dotknąć
klawiszy pianina
by po jakimś czasie
cieszyć się z wydobywanego dźwięku
nie podejdziesz
by poznać siłę instrumentu
wolisz ulec łatwej ocenie innych
nie lepiej wyrobić sobie
własne zdanie?
niezależne?
tylko do tego
potrzeba
odwagi serca...

wtorek, 27 grudnia 2011

Zabawa



To były
jednak
radosne Święta

Przygotowani do karnawału?

Czas się cieszyć!
Czas się bawić!

Smutek?
jakby odszedł

Pozostanie moim
przyjacielem od serca

Może czasem
spotkamy się przy kawie
Może zatańczymy

Po czym
każdy z nas
pójdzie
w swoją stronę

wtorek, 20 grudnia 2011

Cicha noc...



"cicha noc...
święta noc...

pokój
radość
niesie nam"

któż by się
nie wzruszył

któż kolędy
nie zanuci

w Bożego Narodzenia

wyjątkową
piękną

noc!

niedziela, 18 grudnia 2011

Samotnemu na Boże Narodzenie / Одинокому на Рождество / To the Lonely One at Christmas

Samotnemu w Boże Narodzenie

twój głos niewypowiedziany...
życzeniami
na ten czas Świąt Bożego Narodzenia
czas trudny dla samotnej duszy

ale...

zaśpiewaj po cichu kolędę jedną i drugą
weź głęboki oddech na zbolałe serce

i uśmiechnij się

do tych wszystkich
którzy zostali zapomniani...

-----------------------

Одинокому на Рождество

твой голос невыразимый… с пожеланиями
в эти дни празднования Рождества…
дни трудные для одинокой души

но

спой потихоньку колядки – одну, другую
вбери глоток воздуха для изболевшегося сердца
и улыбнись

всем тем
которые остались забытыми…

(перевoд: Верa Виногoрoвa)

----------------------

To the Lonely One at Christmas


I found consolation in your unspoken voice...
At the time of approaching Christmas...
The time hard for a lonely soul, but ...

Sing one or two carols quietly,
Take a deep breath for the aching heart
And smile at all those,

Who have remained forgotten ...

(transl. by Urszula Śledziewska-Bolińska)

piątek, 16 grudnia 2011

Zachęcam do pomocy Konradowi Świdrowi poprzez zakupienie Jego obrazów


Konrad od urodzenia cierpi na artogrypozę, czyli na zanik mięśni. Jest całkowicie uzależniony od swoich rodziców.
Można powstrzymać zanik mięśni, ale potrzebna jest rehabilitacja.

Konrad maluje ustami. Mieszka w okolicach Radzynia Podlaskiego.

Zachęcam do zakupu Jego obrazów, a tym samym do pomocy!

Zamówienia można wysyłać na adres mailowy: setomek81@gmail.com

Maile odbiera Tata Konrada - p. Tomasz Świder.

poniedziałek, 5 grudnia 2011

Trędowaty

trąd

nie omijajcie mnie
krzyczy dusza
chorego

omijają

i czyja dusza
jest bardziej chora?

pyta po cichu
w przestrzeń

czwartek, 1 grudnia 2011

Rekolekcje

Powierz wszystkie troski
w intencji

Powierz trudności
w modlitwie

W takiej optyce siebie
będziesz wolny

wtorek, 29 listopada 2011

'Dezintegracja pozytywna' czasem rekolekcji

świat nieprzyjazny
doświadczenie niezastąpione

dezintegracja
pozytywnie buduje
by w czasie
takich właśnie rekolekcji
odnaleźć siebie

wzmocnienie
rozmową
z Bogiem

można za to tylko
Mu podziękować

niedziela, 27 listopada 2011

Głowa do góry


nie masz siły
ja wiem
nie masz szczęścia
tak bywa
starasz się i nic
trudno
wzbudzasz u innych wrogie emocje
to ich problem
masz wrażenie że ciągle zaczynasz od nowa
całe życie takie jest
każdy ma do Ciebie jakieś pretensje
nie przejmuj się
czujesz się przez wszystkich opuszczony
ci 'wszyscy' też mogą kiedyś tego doświadczyć
głowa do góry

czwartek, 24 listopada 2011

Duchowa chłosta


Czujesz duchową chłostę?
Opowiedz o niej
To jak ciężkie myśli innych
otaczające szczelnie
Nie potrafisz wyrwać się z tej matni
a nie chcesz czuć się osaczony
Kolejny etap
Każdy z nich powoduje przymknięcie
zrezygnowanych oczu
To nie jest katastrofizm?
To dlaczego się na to godzisz?
Nie widzisz wyjścia...
Znajdziesz
Być może myśli Twoje krążą uparcie
wokół nie tych ludzi co potrzeba?
Może zbytnio się do nich przywiązujesz
i widzisz to co chcesz w nich widzieć?
Odpuść im i sobie

piątek, 18 listopada 2011

[nie mów...]

nie mów
albo mów
wszystko jedno

Twoje słowa
te niewypowiedziane również
niszczą
wszystkie napotkane
dobre myśli

dziwna satysfakcja


wtorek, 25 października 2011

Nokturn Des-dur Chopina i jesień

powiew wiatru
spadają kolejne liście

promienie słońca
nasycają
jesienne kolory

Nokturn Des-dur Chopina
i jesień
współtworzą
niepowtarzalną przestrzeń

refleksji

poniedziałek, 24 października 2011

jesienna mżawka

jesienna mżawka
stara się
na próżno
zmienić
nastrój
nie ukryje widoku
pięknych kolorów
jesieni

wtorek, 11 października 2011

Inspiracje

inspiruje mnie
smutek
i radość
drugi człowiek
i ten czytający książkę
w autobusie
ten zamyślony
inspiruje dobro
zastanawia zło
inspiruje pięknie wykonana muzyka
refleksja chwili
jesiennej

poniedziałek, 22 sierpnia 2011

Rec. "Z lekkim uśmiechem" napisana przez Marzannę Danek-Hnelozub



Marzanna Danek-Hnelozub

Dialog osób wrażliwych... jest możliwy w dzisiejszym świecie

Recenzja tomiku Doroty Szumilas pt.: „Z lekkim uśmiechem / Mit einen leichten Lächeln”


Poezja Doroty Szumilas to wołanie o wrażliwość na otaczający nas układ odniesień i podjęcie dialogu we współczesnym, zmaterializowanym świecie, pełnym strachu i niepewności. To także poszukiwanie zagubionych w mikrokosmosie Ziemi tak pięknych odniesień, jak choćby przyjaźń czy poczucie więzi międzyludzkich. Wartości te, w zetknięciu z rzeczywistością toną w pustce, dlatego też ich poszukiwania sięgają transcendencji. Wartości te istnieją nadal gdzieś w Kosmosie, ale bez siły przyciągania ziemskiego odlatują „w bezkresny niebyt”. Poszukiwania odbywają się w ciszy, którą Autorka rozumie ambiwalentnie: raz jest wartością pozytywną, jest chwilą medytacji, w której można odnaleźć siebie samego; innym razem „alienacją” mogącą w pewien sposób nawet niszczyć, z której trudno znaleźć wyjście… jak w labiryncie.
Człowiek ma w sobie wiele sił. Powinien je wykorzystywać, nie zapominając jednak poszukać ich oparcia w Bogu: „cóż więcej mogę powiedzieć, pomodlę się” – pisze Poetka. Wbrew pozorom nie są to słowa bezradności, mimo że w pierwszej chwili tak mogą zostać odebrane. Odpowiedzi na pytania o sprawy ostateczne nie otrzyma się w momencie ich zadawania. Potrzeba czasu, który może wypełnić modlitwa.
Poezja ta to refleksja nad słowem; nad ciszą, którą zakłócić może nie tyle samo słowo, ile niedomówienia czy półprawdy z niego zbudowane. Cisza jest ucieczką, azylem, odpoczynkiem, wyciszeniem, ale… też samotnością. Może się okazać zamknięciem, w którym nie brakuje niczego, a jednak notorycznie podejmuje się próbę ucieczki z niego. Pewną wypadkową takiego spojrzenia jest wiersz: „Zaproszenie”, który jest zaproszeniem… w wewnętrzny świat przeżyć, wywoływanych choćby spojrzeniem na skąpany w słońcu śnieg… Tą drogą także można się spotkać i podjąć dialog oparty na wspólnej wrażliwości.
W ciszy można się odnaleźć, usłyszeć swój głos, głos drugiego człowieka, głos Boga i… pojawiające się echo. Echo, które z jednej strony zakłóca ciszę, ale z drugiej – ją wzmacnia. Echo jest jednak jakimś ratunkiem. Jeśli ma się jakieś przesłanie do świata to trzeba zebrać siły i wypowiedzieć je głośniej, wówczas echo (nawet jeśli powróci jak bumerang w postaci zniekształconego komunikatu językowego) ze swoją mocą „przeniesie glos dalej”.

Poezja Doroty Szumilas jest refleksyjną liryką, skłaniającą do zatrzymania się w czasie i przestrzeni, w wielkim biegu do..., no właśnie, gdzie i do czego... Biegu dzisiejszego świata. Biegu, na który traci się tyle sił. Biegu, który nie jest jednak bezsensowny. Życie człowieka wtapia się w otaczający świat z jego wszystkimi zasadami działania. Nie można nigdy powiedzieć, że życie jest bezsensowne. Bywają jednak chwile refleksji. A któż nie poszukuje sensu swojego życia? Pytanie o sens swojej egzystencji nie jest pytaniem negatywnym! Ono pojawia się „od zarania dziejów”, w „chwilach zatrzymanych w czasie”, „tu i teraz”. Odpowiedź na stawiane pytania: „mieć, czy być”, czy o rolę jaka w tym życiu przypadła nam w udziale – jest możliwa. Można te pytania nazwać pytaniami „o rzeczy ostateczne”. W pewnym sensie takimi właśnie są. Z nimi możemy zwrócić się do Boga…
Poezja może być miejscem, w którym dialog z Bogiem może się toczyć i się toczy… Poezja Doroty Szumilas ‘w szczególności’ jest właśnie takim miejscem.

(Dorota Szumilas, Z lekkim uśmiechem / Mit einen leichten Lächeln, Miniatura, Kraków 2011, s. 96: ISBN: 978-83-7606-232-7 )

środa, 17 sierpnia 2011

[Gadajcie, obmawiajcie...]

Gadajcie
Obmawiajcie
Śmiejcie się
Narzekajcie
Na Niego

Milczeniem
I ciszą was zwycięży
Obojętnością pokona
Spokojem poruszy
Wasze sumienia